De site is momenteel nog in de bètafase, dus hij doet het misschien niet op alle browsers. Kijk maar op www.alimali.nl Ik vind dat hij er erg goed uitziet.

Op naar de publicatie.

De cover van het sprookjesboek Alimali – de vier seizoenen. Een boek met sprookjes over de Dwerg Alimali die als enige Dwerg niet in een dennenboom maar in een loofboom woont.

Groeten,

Niels…

Oscaruitreikingsniveau

Neem de speech van Linda de Mol toen ze een zilveren Televizierster in ontvangst nam. Deze werd direct gebombardeerd als dé toespraak van de avond, ook al was zij pas als tweede aan de beurt. In het programma Vandaag de Dag wist Bert van de Veer de kwaliteiten van haar toespraak treffend te verwoorden: Linda’s speech had Oscaruitreikingsniveau!
Ho! Wacht even! Oscaruitreikingsniveau? Wat was er zo bijzonder aan Linda’s speech? De Oscarspeech die mij het meest voor ogen staat is de zeer politiek-kritische toespraak van Michael Moore: “Shame on you, president Bush! Shame on you!” Nou, dát zorgde voor vuurwerk!
Enigszins bitchy, maar zeker niet onterecht, merkt Eva Jinek dan ook op: “Ze heeft haar kapper en haar visagist bedankt.” Een heel terechte relativering, dunkt mij. Een vriendelijke speech, dat wel. Maar Oscaruitreikingsniveau? Zeker niet!

Niets ten nadele overigens van Linda de Mols kapper en visagist. Linda ziet er al 25 jaar onveranderd uit. Je zou dus kunnen zeggen dat zowel kapper als visagist hun vak fantastisch uitvoeren. Boze tongen zouden echter kunnen beweren, dat ze hun inspiratie halverwege de jaren tachtig hebben vermoord.

Fucking goede speech

Maar 2011 is nóg zo’n wereldveranderende, oogopenende en tot tranen bedwingende speech rijk. Wie herinnert hem zich niet? Toespraak aller toespraken! Dagenlang onderwerp van gesprek – voorpaginanieuws. Alom geprezen!

Mies Bouwman refereerde er nog naar op het Televiziergala: “zo’n speech, daar kan niemand tegenop!” Ik heb het natuurlijk over de toespraak van Nasrdin Dchar toen hij een Gouden Kalf toegestopt kreeg: “Ik ben een Marokkaan en ik heb een fucking Gouden Kalf!” Allahu achbar! Staande ovatie. Tranen! Verder worden paps en mams bedankt en een wazig verhaal over dromen najagen of wat dan ook – verre van origineel.

Een goede speech – ja, voor een kind van zes!

Menselijke goedheid

Waar komt deze verheerlijking van nietszeggendheid toch vandaan? Moet ik constateren dat de maatschappij zo hard en onpersoonlijk is, dat zelfs het minste greintje gespeelde nederigheid en het slapste dankwoord ons op de grond doet kronkelen in verwondering bij het zien van zoveel menselijke goedheid? Misschien worden we omringt door politici die standvastig en arrogant het ene besluit na het andere door onze strot schuiven, zonder enig medeleven en we daarom spontaan in huilen uitbarsten bij de kleinste blijk van medemenselijkheid?

Als het zo werkt, stel ik me graag ten dienste van de maatschappij en zou ik het einde van deze column willen gebruiken om een kort dankwoord uit te spreken:

Dank jullie wel, pa en ma. Zonder jullie was ik niet geboren. Dank jullie wel, klasgenoten voor alles wat we samen op school hebben bereikt. En dank jullie wel, lieve leraren, voor die voortdurende ontwikkeling van mijn talenten! Dank u, dank, u dank u!

Kom maar op! Ik wacht! Waar blijft mijn staande ovatie? Waar blijft mijn Pulitzerprijs?

Goede God, die in uw lieve zoon, Jezus Christus, de weg van de mens heeft getoond in deze wereld, geef dat ook wij in de eerste plaats werken ter meerdere eer en glorie van uw naam – en dan pas leven voor onszelf.
…stilte…
Zo bidden wij samen
Heer, ontferm u.

Goede God, die de zon over ons heeft aangesteld als drager van uw licht op aarde, voor de gewassen, voor ons eigen lichaam – wees zelf het licht voor onze ziel.
…stilte…
Zo bidden wij samen
Heer, ontferm u.

Goede God, de die treurenden troost en het gebrokene heelt. Wees bij allen voor wie de avond van het leven een donker visioen is. En draag zorg voor wie in de bloei van zijn leven, nochtans verminkt is en geen zekere toekomst heeft.
…stilte…
Zo bidden wij samen
Heer, ontferm u.

Goede God, die niet draalt bij wat geweest is, maar visie biedt op wat komen gaat. Leid uw Kerk door de herfst naar het licht van het Kerstfeest en de belofte van Pasen en weid haar in de eeuwige lente in uw rijk dat komen zal.
…stilte…
Zo bidden wij samen
Heer, ontferm u.

Het miezert terwijl we door Utrecht naar de Sint Willibrordkerk spoeden. Het kerkgebouw staat verscholen tussen de bebouwing in de binnenstad van Utrecht, niet ver van de beroemde Dom. Het uiterlijk van de kerk is sober: donkere steen, donkere ramen. Het grootste gedeelte van deze in de 19^e eeuw gebouwde Neogotische constructie is later ingemetseld tussen andere huizen en winkels. Slechts één kapel en een weinig imposante entree zijn vanaf de straat goed zichtbaar en als kerk herkenbaar.

Maar wat de kerk aan de buitenzijde mist, maakt het extravagante, zeg maar glorieuze interieur ruimschoots goed. Geen centimeter van de wanden en het plafond is onbeschilderd. Helle kleuren -rood, groen, goud – slingerende lijnen en beeltenissen van Christus en de heiligen sieren alle zijden van het gebouw. Beelden van de Heilige Familie, de Goede Herder, het Heilig Hart van Christus en niet te vergeten Sint Willibrord, patroon van deze kerk, kijken vroom en streng in het schemer van het schip.

Wij zoeken een plek uit in de kapel aan de noordzijde van de kerk. Één oude vrouw zit voor ons op een bank te mediteren. Het is stil. Vooraan op het altaar hangt Jezus aan zijn kruis. Boven hem zit de heilige Willibrord, streng en trots.

Er klinkt een bel. We staan op. De priester, gekleed in een wit gewaad, en de misdienaar, in het rood, treden de kapel binnen. Het altaar wordt gekust, er wordt eerbiedig voor Christus gebogen. Dan pas richt de priester zich tot ons en spreekt: ”In nomime Patris et Filii et Spiritu Sancti.”

‘De Sint Willibrordkerk te Utrecht is een kerk met een bijzondere bestemming,’ vertelt pastoor Van der Vegt ons na het lezen van de Mis. In dit kerkgebouw wordt tegenwoordig uitsluitend liturgie gevierd in de oude taal van de Kerk, het Latijn. ‘De volkstaal is veranderlijk,’ zegt de pastoor. Als je vertaalt, moet je concessies doen.’
De vaste rubrieken van de Heilige Mis draagt de pastoor met rappe tong op. Latijn spreken kost hem duidelijk geen moeite. Alleen de schriftlezingen – één lezing uit het Oude Testament, één Psalm en (staand) één lezing uit het Evangelie – komen uit de Nederlandse Willibrordvertaling. Ook houdt de pastoor een korte preek in het Nederlands.

Na de preek begint de viering van de Eucharistie. Met zijn rug naar ons toe, mompelt de priester zijn gebeden in de richting van het kruisbeeld. Op gezette tijden wordt van ons een reactie (in het Latijn) verwacht. De misdienaar knielt wanneer de priester de hostie, het lichaam van Jezus Christus, boven zijn hoofd optilt. Er klinken bellen tijdens dit plechtige moment.
Geen van ons neemt de hostie in ontvangst. Dat is maar goed ook, leren wij later. ‘Wij verwachten dat mensen die niet Katholiek gedoopt zijn, niet meedoen aan de communie,’ laat de priester ons na de mis weten.

Na de communie verricht de pastoor nog diverse rituele handelingen. De wijn wordt opgedronken. De heilige reserve wordt bewaard in een kluis achter het altaar.
Vervolgens richt hij zich weer tot ons, spreekt in het Latijn een zegen uit en gebiedt ons de wereld in te trekken.
‘Deo gratias,’ klinkt ons antwoord: Wij danken God.

Rond de tafel

Wij zijn benieuwd geworden naar deze priester en kijken ernaar uit met hem te spreken.
Terwijl de pastoor zich elders omkleedt, wordt ons een kopje koffie aangeboden. We begeven ons naar een binnenhofje in de kerk en gaan zitten. Na enkele ogenblikken komt pastoor Van der Vegt binnen in een zwart pak. Aan het witte boordje in zijn bloes is hij voor iedereen direct herkenbaar als Rooms-Katholiek priester. Het is een lange man, grijzend haar, blauwe ogen.
‘Hoe lang bent u al pastoor?’ vragen wij om het ijs te breken.
‘Sinds 1984, al 26 jaar.’ is het antwoord. ‘Ik ben tot priester gewijd door Monseigneur Geiser, bisschop van het bisdom Roermond. In 1977 ben ik naar het seminarie gegaan.’
Een seminarie is een soort priesteropleiding, leren wij. De seminaristen wonen intern, als ware het een internaat, een communiteit: ze doen alles samen. Hij vertelt ons hoe de seminaries in de jaren ’60 verdwenen in Nederland. De studie theologie werd ondergebracht bij de universiteit. ‘In die tijd zijn er erg weinig priesters gewijd, waar we nu nog steeds hinder aan ondervinden. Er zijn nu veel oudere en veel jongere priesters.’ Priesters van middelbare leeftijd zijn er nauwelijks. ‘Dit is lastig,’ vindt pastoor Van der Vegt. ‘Juist uit deze groep worden de leidinggevende functies in de kerk gegeven.’

‘Wat betekent het priesterschap voor u?’ vragen wij.
‘Overgave!’ klinkt het antwoord resoluut. ‘Zoals Paulus zegt: niet ik, maar Christus in mij.
Dat zie je aan je leefstijl: celibatair. Beschikbaar zijn. Afzien van macht, status, eer en aanzien. Er zijn voor een ander: 24/7. Anders dan een maatschappelijk werker. Die heeft tijd voor zijn cliënten van 9 tot 5. Een priester is er de hele dag. Altijd!’
Om er altijd voor de mensen te kunnen zijn, leeft hij met het leven van Christus als voorbeeld. ‘Zoals Christus rondtrok en zijn leven gaf, zo ook de priester. Vanuit het voorbeeld van Christus vier ik dagelijks de eucharistie.’

Ook heiligt de pastoor zijn leven door het gebed, het dagelijks lezen van de psalmen en de Bijbel: ‘In vier weken lees ik zo alle 150 psalmen. In drie jaar tijd lezen we het grootste gedeelte van de Heilige Schrift.’

Het gebedsleven ziet de priester als zijn eerste taak. En van daaruit richt hij zich op de andere mensen.
‘Wat ik belangrijk vind,’ zegt hij, ‘is dat je mensen ook in het geestelijk leven begeleidt: het sacrament van de verzoening.’
‘Op welke manier helpt dat?’ is onze vraag.
‘Namens God mag ik aan mensen ruimte geven. De mens mag een nieuwe pagina omslaan van zijn levensdagboek, zodat hij opnieuw kan beginnen.’ De priester reciteert een formule die hij gebruikt bij het verlenen van de absolutie.
‘Als priester sta ik niet tussen God en de mensen in. Dat was vroeger zo. Maar ik sta naast de mens.
De priester is geen middelaar die alles van je afneemt, maar die je op je schouders klopt en zegt: heb je daar al aan gedacht?
Niet als een moeder die zegt: ”Ik doe het wel voor je.” Maar één die zegt: “Daar is de wasmand, ga maar aan de slag.”
Je moeder doet toch ook niet jouw studie voor je?’

Marketting of mysterie

De Sint Willibrordkerk heeft plaats voor ongeveer 400 mensen. Tijdens de mis was er, op ons na, echter slechts één vrouw aanwezig. Deze gelezen mis werd daarom in een kleine kapel gehouden. De hoogmis op zondag wordt op het hoogaltaar in het priesterkoor van de kerk gevierd.
‘Hoeveel leden heeft deze parochie?’ vragen wij ons af. De pastoor ontwijkt het antwoord aanvankelijk. ‘Er is zevenhonderd man ingeschreven,’ zegt hij tenslotte. ‘Maar een volle kerk zegt nog niks.’

De pastoor en de parochie richten zich niet speciaal op jongeren. ‘Wij geloven niet in dergelijke hokjes. Wij zijn één kerk, voor iedereen. Er komt juist veel jeugd. De vorm van het vieren drukt iets uit van het mysterie van het leven. Niet alles is verklaarbaar.’
Als hij onze vragende blikt ziet, komt hij met een parabel.

‘Het is als een zwembad: De oude generatie meet het zwembad op qua grootte en de hoeveelheid chloor, maar zij is vergeten waar het zwembad voor is. Jongeren ervaren het zwembad waarvoor het bedoeld is: om in te zwemmen.

Ouderen hebben vaak vooroordelen. Ik kan zelfs met mijn eigen moeder nauwelijks over het geloof praten.
Mensen zijn doorgeschoten in het weten en denken het geloof niet nodig te hebben.
Geloof kun je niet doorgeven. Iedere generatie zal zelf antwoord op God moeten geven. Het is geen kwestie van marktwerking, een goed product leveren of goede PR.’

Daarom meent pastoor van der Vegt, dat het niet nodig is grootse evenementen te organiseren. Hij wil een open gemeenschap vormen waarin de Geest van God mensen vanzelf brengt bij dat wat ze nodig hebben.
‘Ik verkondig door gewoon aanwezig te zijn. Door de deur open te zetten, een kaarsje aan te bieden. Er wordt niets van de mensen gevraagd. Ze moeten zelf het initiatief nemen. In de mens ligt het verlangen God te zoeken en te vinden.’
‘Ik vraag van mensen niet om vooraan in de Kerk te gaan zitten. Als mensen op de achterste bank willen zitten, moeten ze lekker op de achterste bank blijven zitten.‘

Hij vertelt nog een verhaal.
‘Er was eens een oude Pater in Wenen. De kerk werd steeds leger. De mensen zeiden: hij kan dit niet, hij kan dat niet, hij kan niet preken!
Op een dag zat er achter de preekstoel een dronken man in de kerk.
De Pater op de preekstoel zei: “Ik kap ermee!”’
‘Jaren later kwam hij de dronkaard tegen. Deze zei: Dat was uw beste preek: “ik kap ermee!”
Hij was nu een succesvol man geworden, gestopt met drinken.’
‘Mensen halen soms heel andere dingen uit de preek, dan je erin legt.’
‘Het punt is: wat komt er binnen?
Het woord is maar één methode.
Geloven is: ja, ik ga ervoor.’
‘Zoek! Vind! Benut dat wat God je geeft. Ga die uitdaging aan.’

Met deze woorden, komt ons gesprek ten einde. We nemen afscheid van deze soms enigszins felle, maar bovenal innemende man.

Buitengekomen, merken we dat het gestopt is met regenen. Nog eenmaal zien we pastoor Van der Vegt op zijn fiets voorbijrijden. Op naar de volgende viering van de Mis in een andere kerk.

Voor onderwijsinstellingen is het zomervakantie, voor de journalistiek komkommertijd en de politiek houdt zich bezig met spelletjes…

Gelukkig hadden we het WK om ons deze tijd door te helpen, maar nu het wereldkampioenschap voetbal ook al weer voorbij is… Goed, we kunnen de Tour-de-France volgen… Heeft me nooit in het minst geboeid… Een dopingsport… Je weet van te voren nooit of de winnaar zijn titel mag behouden…

Gelukkig werk ik nog 4 dagen in de week: het houdt me van de straat en het vult de portemonnee… Ik doe niet  aan vakantie dit jaar… Heb één weekje in augustus vrij genomen, maar ik ga nergens heen…

Ik ga me deze tijd voorbereiden op mijn  nieuw op te pakken studie! Jazeker, eindelijk, na een pauze van 2 jaar, is het tijd… Vanaf september zie ik mezelf op en neer rijden naar Ede (en terug) voor de opleiding communicatie… Ben er benieuwd naar…

Ik houd je op de hoogte…

Goede God, Davids Heer – de echo van zondag rogate klinkt nog na: de oproep om te getuigen van de vrijheid die U ons schenkt.

Wij danken u voor Hem die zich geopenbaard heeft als Uw Zoon en alleen omwille van hem durven wij om ontferming te bidden.

Wij bidden om ontferming over een wereld die zichzelf heeft overspannen en nu met zwaar monetair geweld gestut wordt – en wij weten niet wanneer de dijk weer doorbreekt. In plaats van te vertrouwen op een God die vrijheid biedt, hebben wij allen vetrouwd op de god van het geld en zijn slaven geworden van het kapitaal.

…

Daarom bidden wij samen:

Heer ontferm U!

Wij bidden om ontferming over een wereld waarin de politieke leiders schreeuwen om het hardst – waarin karaktermoord schering en inslag zijn en waarin visionaire idealen worden verketterd. In plaats van te vertouwen op een God die vrede biedt, hebben wij allen vetrouwd op onze eigen hoogmoed en ons eigen beperkte gelijk.

…

Daarom bidden wij samen:

Heer ontferm U!

Wij bidden om ontferming over een wereld waarin mensen elkaar met fysiek en juridisch geweld bestoken en verminken. Onze tong wordt een steekwapen en onze handen worden instrumenten van lichamelijk geweld – soms tot de dood erop volgt. In plaats van te vertrouwen op een God die rechtvaardig Rechter is, vertrouwen wij op onszelf en nemen het recht in eigen hand – ook buiten de macht van onze overheden om.

…

Daarom bidden wij samen:

Heer ontferm U!

Wij bidden om ontferming over een wereld waarin Uw heilige Kerk te maken heeft met leed en onrecht – zij wordt met het zwaard vervolgd of juridisch de mond gesnoerd. Ook in de landen die zich beroepen op vrijheid wordt zij in de marges van de maatschappij gedwongen. In plaats van te vetrouwen op een God die liefde biedt, kiezen velen hun eigen godjes en wegen die gedoemd zijn dood te lopen – en willen het evangelie van Jezus Christus niet langer horen.

…

Daarom bidden wij samen:

Heer ontferm U!

Van hostierel tot ‘onverstandige uitspraken’ van Kardinaal Simonis, de RKK is hard bezig zichzelf in ongenadig discrediet te brengen. En dat is slecht voor iedereen, dunkt mij.

Allereerst moet volgens mij ook gezegd worden, dat de media wel ál te gretig zijn in hun verslaggeving omtrent eender welke negatieve kerkelijk zaak ook.

Maar los daarvan is het ook mijn stellige overtuiging dat de RKK niet altijd even pastoraal uit de hoek is gekomen.
Los van het feit dat ik vind dat de Rooms Katholieke kerk binnen het kader van godsdienstvrijheid aan homoseksuelen de communie mág weigeren, is dit pastoraal niet handig, en in bepaalde breed geaccepteerde theologieën nergens voor nodig. Er zijn kerken die een zelfde kijk hebben op het Allerheiligst Sacrament, maar een dermate andere kijk op homo-pastoraat en homoseksualiteit in het algemeen, dat homo’s wel degelijk in communie met de Kerk en met Christus kunnen zijn.

Binnen de protestantse kerken van de reformatie die over het algemeen een andere visie hebben op de eucharistie (Maaltijd van de Heer of Heilig Avondmaal), speelt dezelfde kwestie ook. Maar binnen de protestantse kerken en bijvoorbeeld de PKN is de overstap van gemeente naar gemeente kleiner en is het aanbod van verschillende theologische opvattingen groter, waardoor een homo eerder geneigd kan zijn een bij hem passende gemeente te vinden ook binnen dezelfde kerk.

Terug weer naar de RKK. Dan is er de kwestie van de liedbundel waar in gesneden wordt. Wéér klinkt daar kritiek alom van dichters en van opiniemakers (die naar mijn bescheiden mening vanuit hun ‘ietsisme’ weinig recht van spreken hebben). Ik sta namelijk in dezen helemaal achter de RKK. De liedjes van Huub Oosterhuis, ook een gevierd tekstschrijver in mijn eigen wijkgemeente, zijn over het algemeen best treffend en vaak ook heel concreet. Máár… In sommige gevallen heeft de RKK besloten dat de vrije rijmerij nét wat te vaag is om tijdens het vieren van liturgie te gebruiken. De RKK keurt de liederen an sich niet af. De liederen mogen best gezongen worden aan tafel bij mensen, in het zangkoortje of desnoods bij de voetbalvereniging, maar ze zijn niet passend voor liturgie.

Dat hier kritiek op kwam verbaast mij. Er wordt zelfs gezegd dat de RKK het geloof van mensen niet serieus neemt. Ik vind het raar dat de Rooms Katholieke kerk niet meer voor haar eigen identiteit mag uitkomen. Wanneer de Kerk het passender vindt concreet Christus genoemd te hebben in de liederen of theologisch verantwoord wil zijn in de liturgie, is dat hun goed recht.

Een veel kwalijker zaak is natuurlijk het schandaal omtrent seksueel misbruik in de kerk. Een kerk die zichzelf zo stellig beroept op een goddelijke moraal, kan het zich niet permitteren zo scheef te schaatsen. Natuurlijk zijn ook priesters maar mensen en is de Kerk een door mensen geleid instituut. Maar het dubbele van de situatie is velen terecht een doorn in het oog. Een kerk die worstelt met zijn eigen seksuele identiteit heeft mijns inziens een behoorlijk bord voor haar kop, wanneer zij anderen een zo strikte seksuele moraal voorhoudt - ja zelfs mensen ex-communiceert vanwege hun seksuele aard of anderszins.

Ik hoop maar dat God alles ten goede keert. Ik hoop dat door zó hard te vallen de RKK het zich eindelijk als log instituut kan permitteren om zichzelf opnieuw te hervormen. Terugkijken naar de traditie, zich meer richten op diaconaat – ook (en misschien júíst) in het rijke Westen waar de socialistische overheden de Kerk maar al te graag buiten spel zetten.
Ik hoop dat door zó diep door het stof te moeten kruipen de Kerk van Rome weer kan dienen en nederig zijn als Christus in plaats van hypocriet de mores voor te schrijven.

Ik draag de Rooms Katholieke kerk een heel warm hart toe. En ik gun haar de huidige schade en schande niet. Maar misschien kan dit een eye-opener zijn: als een vermaning van God, een lesje in nederigheid, één van de kardinale deugden – als ik me niet vergis.

____

Ps.: Laten we ook vooral niet vergeten dat de RKK veel goede dingen heeft gedaan en nog steeds doet, wereldwijd én in Nederland. Jammer dat dát niet dagelijks wordt genoemd in de ‘objectieve’ media.