Der Untermensch…

Holy crap!

Je hebt van die mensen die er alles aan doen om grappig gevonden te worden… In zekere zin wil iedereen wel dat er om zijn grapjes gelachen wordt (en ik zou zeggen: terecht)… Maar van tijd tot tijd neemt dit in onbeheersbare proporties toe… Je kent het wel: van die mensen die letterlijk SCHREEUWEN om aandacht… Die zich in de meest lage en achterlijke bochten wringen om gehoord te worden… Van die mensen met absoluut GEEN eigenwaarde, wiens totale zelfwaarde leeft en sterft door de lach van hun toehoorders/toeschouwers…

Het broeide de afgelopen dagen alweer… Het hing zogezegd in de lucht… Van tijd tot tijd moet dit kennelijk gebeuren, want het was niet de eerste keer (en het zal ook niet de laatste keer zijn), maar holy crap! wat heb ik een hekel aan cabaratiers!

‘t Is iets waar ik redelijk alleen in lijk te staan… Nou ja, samen met rechtse Christenen en Moslism, maar geen beider overtuigingen speelt voor mij (direct) parten in mijn zeer stellige antipathie… ‘t Is veel fundamenteler dan dat… En helaas niet weg te denken…

De lucht was er zwanger van deze week: mijn zeer gewaardeerde huisgenoten haalden meer dan gebruikelijk quotes aan van cabaratiers… Nu hebben ze de neiging, om, zodra ze een leuk grapje zien, dit tot in den treure te herhalen, maar deze week was alles weer net een factor erger…

Vandaag ontkwam ik er niet aan om een minuut of wat mee te kijken… Één of andere (verschrikkelijk bekende gast nota bene) staat op een podium met zijn domme kop (letterlijk) allerlei véél te gemakkelijke ‘grapjes’ te maken! Crap! Een kind van 5 had dat kunnen verzinnen… Je denkt: een kerel die zichzelf compleet voor lul zet en daarbij denkt ongelooflijk grappig te zijn – dit kán niet erger! Was I ever wrong!!! Hij heeft PUBLIEK! En, knijp me, het publiek LACHT erom!

Hoewel ik dit (helaas) al veel vaker heb gezien, trof het me enorm vanavond… DEBIELEN! Ik houd er niet van in een Untermensch ofzo te geloven, maar op dat moment werden mij de ogen geopend… Het hersenloos publiek dat alles aanbid wat één of andere mallote randdebiel op een podium raaskalt – dat móét wel de laagste levensvorm denkbaar zijn… En die randdebiel zelf? Hij is vooral zielig…

Gelukkig maar dat hij het zelf niet doorheeft…